گفتی که : چو خورشید زنم سوی تو پر

چون  ماه شبی میکشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی

تنگ غروب

افسوس که مهتاب شدی وقت سحر

کوچه (فریدون مشیری )

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شئ از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطرم خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن گوچه گذشتیم

پر گشودیم ودرآن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

 آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست بر آئرده به مهتاب

شب و صحرا و گل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق؟ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

توبه من سنگ زدی من رمیدم نه گسستم

باز گفتم که نتو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم ......................

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی از این عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...........